Гэрээсээ Од кино театр хүртэл алхахад төрсөн бодол...

Гудамжаар алхахад барилга дээр ажиллаж байгаа Хятад нь ч юм уу, Монгол нь ч юм уу бүү мэд, хэн нэг нь тоосгоны хэлтэрхий, чулуу авч шиднэ...

Таксины жолооч нар нь хүнээс үйлчилгээний хөлс гэж давхар авч байгаагаа мэдэхгүй, гуйгаад байхад зохиолын дуу, эсвэл аймар хип хоп хамаг чангаар нь тавина... эсвэл замаасаа нэмж хүн авчаад ичих ч үгүй бүтэн хөлсөө нэхнэ...

Тайван алхая гэхээр дүү нартай минь чацуу "гудамжны" хүүхдүүд мөнгө гуйна, мөнгөний оронд барьж яваа идэх юмаа өгөхөөр тоохгүй ... мөнгө өгөхгүй бол цохино, юм булаана...

Машин замаар гарах гээд зогсож байхад микрийн цонхоор цэвэр бохир нь ч мэдэгдэхгүй шингэн юм цацна... за энэ гайгүй. Борооны дараа албаар хажуугаар өнгөрөхдөө хурдаа нэмж, ус цацдаг хүмүүсийг бол ойлгоход бэрх.

Дэлгүүрт орохоор худалдагч нар нь толгойноос өлмий хүртэл бүх юмыг шинжчихнэ...юм асуухаар дуугарч ядна...

Хоолны газрын зөөгчөөс авах ёстой үйлчилгээгээ авахын тулд өөрөө өмнө нь бөхөлзөх нь холгүй юм болно...

Өдөр болгон л болдог зүйлс. Улаанбаатар минь хүнийг стрессдүүлэх шалтгаанаар дүүрэн.
Гэхдээ гайхалтай нь, би энэ хотод гадны ямар ч соёлтой, хөгжилтэй хотуудаас илүү хайртай. Хаашаа ч явсан эргээд л би энд ирнэ. Дахиад л энэ бүхэнтэй тулна =)

Энэ шүлэг биш нь ойлгомжтой, би яруу найраг бичих авъяасгүй нь ч ойлгомжтой.
Энэ бол гомдоллол биш. Асуудал дэвшүүлсэн өгүүлэл ч биш.
Гэрээсээ Од кино театр хүртэл алхахад төрсөн бодол төдий.